Verhalen van WijZijn

Bij de rouwgroep vond ik wat ik zocht

Rouwen heeft gezelschap en rituelen nodig

Martine: "Mijn man is op 5 juni 2011 gestorven, totaal onverwachts, tijdens onze vakantie in Zwitserland. Hij was nog geen 60 jaar. Ik zie nu mijn leven in twee stukken: vóór zijn dood en na zijn dood.

Het was voor mij in die eerste tijd niet voor te stellen hoe ik de rest van mijn leven zou moeten inrichten. Alles was plots tot een halt gekomen en ik voelde vaak paniek op de loer liggen. Natuurlijk denk je daar wel eens over na, zie je in je omgeving mensen die overlijden en mensen die achterblijven. Dat helpt niet, je bent nooit voorbereid op dit.

De dood is schokkend en ongenadig

Nu nog verbaast het me dat de dood, die zo’n wezenlijk deel van het leven uitmaakt, zo schokkend en ongenadig is. In het begin liep ik op straat en keek naar de mensen en wist dat statistisch gezien zo veel van hen ook met verlies te maken hadden, pas of lang geleden, ver weg of dicht bij. Nu zat ik er ook middenin en ik voelde me alleen en verloren. Nog altijd beheerst het verlies van mijn grote liefde mijn leven.

Rouwgroep biedt hulp en troost

De buitenwereld ziet mij als een moedige sterke vrouw, en dat is ook de rol die ik bewust speel, want ik ga door, ik ben snel weer aan het werk gegaan, ik zoek mensen op, ik hou mezelf actief bezig. En nu na ruim vier jaar heb ik zeker meer rust in mijn leven. Maar rouwen heeft gezelschap en rituelen nodig, vertelde iemand me laatst. Dat klopt helemaal. Het gaat er om je verhaal te kunnen vertellen, niet een keer, maar tien keer of honderd keer als het nodig is. En in die omstandigheden is een rouwgroep een grote hulp en troost.

In november 2011 kon ik meedoen aan een rouwgroep van WijZijn. Ik weet niet wat mijn verwachtingen waren, maar het was voor mij een behoefte aan aandacht voor mijn verlies en vooral een zoektocht naar ervaringen en misschien antwoorden van lotgenoten. Nieuwsgierig hoe een ander het overleefde, hoe een ander nu tegen het leven aan zou kijken, zichzelf kon motiveren om het nieuwe leven weer zin te geven.

Alle ruimte voor je verhaal

Ik heb bij de rouwgroep gevonden wat ik zocht. Ik heb er mijn verhaal verteld, en de andere verhalen aangehoord, met een brok in de keel. Ik heb er een lotgenote leren kennen waarmee ik nu nog een dierbare vriendschap heb. Op allerlei manieren vertelden we over onze geliefde, met muziek, met aandenkens en al die herinneringen die in je hoofd en in je huis wonen. We schreven een brief aan onze geliefde. We lazen teksten die aan het denken zetten. We deden ontspanningsoefeningen. Met een grote dosis tact en empathie werden we uitgenodigd om te praten. Vaak was het verhaal in familie- en vriendenkring al dikwijls verteld maar bleef de behoefte om erover te praten, en daar was alle ruimte voor. Door te praten wil je graag je geliefde levend houden. Er werd gelachen, soms waren er tranen, niets werd vreemd gevonden.

De twee begeleidsters waren geweldig. Hun warme verwelkomende belangstelling deed me zoveel goed. Ze lieten ons praten, oordeelden niet, bevestigden onze gevoelens, en niets was gek of fout of verboden. En dat is een hele geruststelling. Je voelt je minder alleen als je in de ander dezelfde dingen herkent die met rouw te maken hebben."

Stel uw vraag